باز هم داستان دوجرخه و اصفهان

بلای دوچرخه سواری

مثل این که در شهر اصفهان اصولاً دایره راهنمایی و رانندگی شهربانی تنها وظیفه اش مراقبت در  وسایل نقلیه موتوری از قبیل موتور سیکلت و اتومبیل و امثال اینها می باشد و پاسبانان و و شهربانی هیچ گونه مسئولیتی در مقابل دوچرخه سواران ندارند زیرا که کراراً دیده شده است در مقابل چشم پاسبان، آقای دوچرخه سوار از پیاده رو عبور کرده و یا با دوچرخة به عابرین تنه زده و رد شده است بدون آن که پاسبان مسئولیتی متوجه او نماید. نمی دانم اخیراً توجهی به دوچرخه ها نموده اید؟ اغلب آنها در اثر فرسودگی و استعمال فاقد زنگ و چراغ است، مع ذالک پاسبانان به صاحبان آنها ایرادی نمی گیرد و اگر صاحبان دوچرخه خیلی ملاحظه کار باشد نزدیک پاسبان از چرخ پیاده شده و آن را یدک می کشد.

دو پشته و سه پشته سوار شدن، که گویا اخیراً از جزو جرایم خارج شده، زیرا کمتر دوچرخه سواری است که یکی را جلو و یکی را پشت خود سوار نکرده باشد.  شهر تاریخی اصفهان از روزی که کارخانه های متعدد در آن پیدا شد، و این شهر باستانی لقب منچستر شرق را پیدا کرد، آرزوی هر کارگری این شد که دوچرخه ای تهیه نموده و با این مرکوب سریع  السیر، خود را به کارخانه اش برساند آن وقت حساب کنید این همه کارگر که در شهر ما وجود دارد اگر دو سوم آنها هم دوچرخه داشته باشند، تعداد دوچرخه به چه میزانی می رسد. و از این جهت است که اصفهان از حیث تعداد دوچرخه از تمام شهرهای ایران جلوتر است .

همان طور که در ممالک اروپایی، کشور سوئد از تمام کشورها دوچرخه زیادتر دارد . بنابر این وضع دوچرخه سواری در اصفهان بخصوص باید تابع مقررات مخصوصی باشد تا مردم بتوانند آزادانه در خیابان ها رفت و آمد کنند.

روزنامه چهلستون اردیبهشت 1332.

/ 1 نظر / 29 بازدید
سعید ابوالقاسمی

سلام جناب رجایی. ایول به شما. سوژه های نابی دادین که واقعا ارزش کار کردن داره. مخصوصا که به واسطه شغل و دلبستگی ای که دارید، منابع و روزنامه های قدیم نیز در دسترس شما هستند. متاسفانه هنوز در مورد عمارت روحوضی مسجد جامع به نتیجه نرسیدم. اگه به نتیجه رسیدم،حتما توی سریعترین زمان ممکن به شما اطلاع می دم. عزت زیاد...