سالی که جمشید مظاهری رفت 1396

بسیار متآسفم که سال 1396 با مرگ استاد جمشید مظاهری به پایان می رسد. به قول استاد نوریان ایشان برای مطالعات اصفهان شناسی یک مرجع بود. به راستی اکنون که مشغول انجام تحقیقی در حوزه تاریخ اصفهان می باشم، نمی دانم سوالات خود را از چه کسی بپرسم. دیگر چه کسی صبورانه و با اشتیاق به سوالات من پاسخ می دهد...؟


در اینجا قسمتی از مطلبی را که در در سوگ ایشان نگاشتم ، می آورم:



استاد جمشید مظاهری (سروشیار) در سحرگاه 19 بهمن 1396 چشم از جهان فرو بست. اهل ادب داغ و درد خودشان را داشتند و اهالی تاریخ نیز افسوس خودشان را که می دیدند شهر اصفهان کمتر مورخی چون او به چشم دیده است. جالب است که با همان یک کتاب «تاریخ اصفهان» اثر میرزا حسن خان جابری انصاری، جمشید مظاهری که تصحیح و تعلیق کتاب را عرضه کرد، به مقامی رسید که کمتر کسی به آن درجه رسیده است.

استاد جمشید مظاهری بر دو بال تاریخ و ادب پرواز می‌کرد. از تاریخ نیز به بر «تاریخ اصفهان» متمرکز بود. درست مثل بزرگی چون جلال همایی که هم بر مولوی توجه داشت و هم تاریخ اصفهان را می‌نوشت. نخستین تجلی این دانش تاریخ، در تصحیح آثار میرزا حسن جابری انصاری متجلی گردید. در سال 1358 اولین تصحیح از کتاب «تاریخ اصفهان» وی انتشار یافت. این چاپ تعلیقات کمی داشت. استاد بیست سال دیگر تحقیق کرد تا در سال 1378 بار دیگر با تعلیقات عمیق و ارزشمند، کتاب «تاریخ اصفهان» جابری انصاری را به چاپ بعدی رسانید. این چاپ حدود 600 صفحه است همراه با آلبومی از ده‌ها عکس مرتبط که استاد با زحمت زیاد جمع آوری کرده بود. بنابر قول اکثر اهل فن، تعلیقات استاد گرانقدرتر از متن کتاب است. وی با مراجعه به صدها اثر دیگر، حواشی ارزشمندی بر کتاب جابری انصاری نوشت و کتاب را به واقع احیا نمود. استاد مظاهری در مقدمه کتاب مذکور آورد «آنان که به تاریخ اصفهان و ری و همه جهان در نگریسته اند، می‌دانند که آن مجموع نفیس کتابی چندان بسامان نیست. نه مطالب نظم و نسقی استوار دارد و نه اسلوب انشای مولف طرزی تندرست و بهنجار است. بگذریم از این که صحت بعض منقولات وی در محل تأمل است. باری نویسنده این سطور را که دیری است تا بر مطالعه آثار انصاری مواظبت دارد، دریغ آمد این گنج شایگان، که خاک انبار تشویش و تعقید است، همچنان از نظر پژوهندگان پنهان ماند. پس فایده جویی را صلاح آن دید که در مطالب جای جای ترتیبی و نظمی تازه دهد تا بعض حرف‌ها که رشته سخن را می‌گسلد به فراویز کتاب یا جای فراخور خویش نقل گردد. نیز آن چه را خطا و ناتمام می‌دانست سعی نمود تا با استعانت از کتب دیگر به اصلاح گراید و تمام شود.» (تاریخ اصفهان، میرزا حسن جابری انصاری، تصحیح و تعلیق جمشید مظاهری، انتشارات مشعل 1378) 



/ 0 نظر / 211 بازدید