روزه داری در تهران قاجاری

چون این اوقات ماه مبارک رمضان و ایام طاعت و عبادت اهل اسلام است، علما و فضلا و عباد در مساجد و منابر به موعظه و ترغیب مومنین و مسلمین به طاعت و عبادت خالق یگانه و حصول دعاگویی به جهت ذات اقدس ملوکانه اشتغال دارند. و از اهتمام ونظم امنای دولت قوی شوکت علیه، بعض مناهی ومناهی که از الواط و ارازل ناس در زمان های سابق در ماه مبارک رمضان و غیره ملاحظه می شد در این ایام به کلی متروک و منسوخ است و کسی قدرت و یارای خلاف قاعده و شرارتی نیست و به جهت این که در این ایام صیام روزها بلند و شدت گرمای تابستان است و حرارت و ضعف روزه داری و عطش به مردم تأثیر می نماید قرار است که تا قریب به ظهر مردم در منازل و خانه های خود به استراحت مشغول باشند و از ظهر تا عصر در مساجد و معابد به نماز و طاعت و عبادت به سربرده و بعد از آن تا غروب آفتاب در صحن متبرکه امامزده زید ـ علیه و علی آبائه الف التحیه و السلام ـ که کسبه و اصناف از هر قبیل نفایس و اقمشه و امتعه و ظروف و اوانی قطعات و صنایع و بدایع چیده اند و موافق سال قبل فضای صحن و ایوان های حجرات را به بلور آلات و غیره آرایش و زینت داده اند، و فی الحقیقه اسباب مشغولیت است، مشغول تفرج و تماشا و داد و ستد بوده و روز را به شام برسانند. ... شب ها تا صبح مردم از مرد و زن به مساجد و معابد و تماشا و تفرج به صحن متبرکه امام زاده زید ـ علیه الرحمه ـ که به انواع چراغ ها از لاله و مردنگی چراغان کرده اند می روند. قراولخانه ها و کشیکچی ها و گزمه های محلات همه مشغول حفظ و حراست و در سرکار خدمت خود هستند. ولکن قرار نیست که به کسی از عابرین و مترددین در کوچه ها مزاحم و متعرض بشوند. و وضیع و شریف نهایت رفاه و آسودگی و شکر گزاری را دارند.

روزنامه وقایع اتفاقیه، ش 73، 6 رمضان 1268 مطابق با 3 تیر 1231

/ 0 نظر / 27 بازدید