قدمت و پایداری در تاریخ

استمرار از نشانه های ثبات جامعه است. به یاد می آورم یکی از استادانم در دانشگاه تهران می گفت مسجد وکیل شیراز را نمی شود با مسجدشاه اصفهان مقایسه کرد. چرا که اولی بازمانده از یک سلسله پنجاه ساله است و این یکی میراث یک سلسله 250 ساله. در جامعه پر تحول ما «استمرار» امر نادری شده است.  اگر روزنامه« اطلاعات » ما از سال 1306 تا کنون انتشار می یابد، اما در اروپا مجلات و روزنامه هایی با قدمت یک قرن و بیشتر فراوان هستند. ساختمان ها و موسساتی که قدمت یک قرن یا بیشتر دارند. هتل یا رستورانی که 150 سال است در فلان محله برقرار می باشد. باشگاهی که قدمت صد ساله دارد. کتابخانه ای که سیصد سال از عمر آن می گذرد... آداب و رسوم و جشن هایی که چند ده سال است اجرا می شوند. آنجا ماندگاری بیشتر است چرا که مردم آن می دانند یک نام بیش از همه یک «هویت» را به دنبال خود یدک می کشد. هویتی که آسان به دست نیامده است.

خلاصه کلام این که وقتی شنیدم نخستین کارخانه نساجی اصفهان یعنی کارخانه «وطن» هنوز بعد از حدود 90 سال برپاست و چرخ آن می چرخد و هنوز هم به همان نام سابقی که موسس برای آن در نظر گرفت، منسوب است، خوشحال شدم که در اینجا هم گاه گاهی «استمرار و پایداری » برقرار است. کارخانه نساجی وطن که در سال 1304 در جنوب پل چوبی، در محل عمارت هفت دست، بنا نهاده شد، در سال 1353 به خارج از شهر (شهرک صنعتی محمود آباد) رفت و هنوز هم برپاست.

  
نویسنده : عبدالمهدی رجائی ; ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۱٠/۳
تگ ها : کارخانه وطن