مسائل و مشکلات شهر در خلال بحث بودجه شهرداری 1314

روزنامه نگار ، امیرقلی امینی در دورة پهلوی اول چند دوره به عنوان نمایندة انجمن بلدیه انتخاب گردید. در عین حال وی که در عالم روزنامه نگاری نگاه حساس و دقیقی نسبت به اوضاع جاری شهر داشت، در این مقام خود نیز فعالیت های شهرداری را زیر ذره بین گرفته و دایماً نظرات خود را بیان می نمود. هم چنان که از سابق نیز معمول بود ، بودجة ادارة بلدیه یا شهرداری باید به تصویب انجمن بلدیه می رسید . راجع به بندبند آن بحث شده و مقدار هزینه آن محاسبه شده و دستور اجرای آن از این انجمن صادر می شد. گزارشی که در پایین می آید مربوط به زمانی است که شهردار اصفهان بودجة سال 1314 خود را برای بررسی و تصویب به انجمن آورده و اعضای انجمن راجع به آن نظر می دهند. سپس خود روزنامه نگار راجع به اهمیت بخش هایی از این بودجه نظراتی را ابراز می کند. نظراتی راجع به ساختمان کاخ شهرداری، کتابخانة بلدیه، میهمان خانة شهر و چندین پروژه دیگر شهری که به نظر روزنامه نگار باید به سرعت به مرحله اجرا در آیند. ...


در جلسة گذشته انجمن بلدی اگر شما هم حضور داشتید مشاهده می‌کردید که چگونه یک عدة نه نفری با یک روح پاک، با یک نیت خالص برای ترقی و تعالی اوضاع بلدی شهر خویش بذل مساعی نموده، تبادل فکر کرده، از این قلم کسر و به آن قلم افزوده و خلاصه سعی می‌کردند که بیش از پیش موجبات زیبایی و آبروی اصفهان را فراهم و وسایل آسایش انتخاب کنندگان خود را تأمین نمایند.

مخصوصاً چه قدر شیرین و چه اندازه لذت بخش بود وقتی که ملاحظه می‌کردید نمایندگان مثل یک نفر مشتری که برای خرید جنسی سعی در چانه زدن می‌کند، در بعضی از اقلام با رئیس محترم بلدیه چانه زده و طرفین ایراد دلیل و برهان گردیده و حتی کار به خواهش و تمنی منجر می‌گردید و خلاصه همین اصرار و سماجت‌ها منتهی به تهیة مبلغی متجاوز از نود هزار تومان برای مصارف ساختمانی گردید که از این مبلغ قریب به شصت هزار تومانش به تکمیل خیابان‌های ناقص و ناتمام شهر اختصاص داده شده... چه، با این مبلغ می‌توان نواقص ساختمانی یک قسمت از میدان را تکمیل، مناظر رقت خیز خیابان شیخ بهایی را به مناظر زیبا و دلکش تبدیل، خیابان حافظ را تمام، خیابان‌‌ هاتف را کامل و شاید هم یکی دو خیابان دیگر را که خرج زیادی ندارند، اصلاح نمود.

قلمی‌که در بین اقلام بودجه خرج بلدیه مخصوصاً جالب دقت و توجه است، ده هزارتومانی است که برای ساختمان یک قسمت از عمارت بلدیة اصفهان اختصاص داده شده، و با انجام این مقصود بلاشک خدمت بزرگی به آبروی این شهر تاریخی و باستانی خواهد شد.

ادارة بلدیة شهر در حکم خانة عمومی اهالی آن شهر است. مرکز پذیرایی میهمان‌های محترم واردة به آن شهر است و متأسفانه بلدیة اصفهان هر روز که میهمان محترمی‌وارد این شهر بشود، مجبور است برای تهیة جا و منزل به این و آن مراجعه نماید.

قلم دیگر ماهی چهل تومان است که برای خرید کتاب جهت کتاب‌خانة عمومی منظور آمد. نمایندگان محترم انجمن مخصوصاً در وضع این قلم جدیتی شایان به خر ج دادند و مذاکراتی هم در اطراف اصلاح طرز اداره و تغییر محل کتاب‌خانه نمودند. ولی حرف در این است که تا محل کتاب‌خانه تغییر نکند و تا بودجة آن بالا نرود، یک اصلاح اساسی در این مؤسسه مفید نخواهد شد.

 قلم دیگری که در بودجه خرج سال 1314 شایان ملاحظه است مبلغ سی هزار تومانی است که به امور صحیه شهر اختصاص داده شد. هرچند این مبلغ هرگز رافع احتیاجات صحی شهری که دارای یک صد و پنجاه هزار نفوس است، نخواهد بود. ولی وقتی که به این بودجة فقیر بلدی مقایسه کرده و می‌بینیم در سال آینده یازده هزار تومان بر بودجة صحیه شهر ما افزوده شده که اگر هر سال به همین نسبت افزوده شود، تدریجاً دارای صحیة آبرومندی خواهیم داشت، آن وقت رفع دلتنگی ما خواهد شد.

مع هذا ما معتقدیم که توقف به این اندازه از اصلاحات و ترقیات هرگز شایستة عصر حاضر ایران نیست و باید با تمام قوا سعی کرد که به جای چهار اسبه، چهل اسبه پیش برویم و مخصوصاً در اصلاح امور بلدیه‌ها آن قدر ازخود ابراز همت بکنیم که در آینده خیلی نزدیکی به مناظر این در و دیوار شکسته‌های شهر‌ها خاتمه داده شده و بلاد مملکت ما نیز صورت آبرومند دنیا را به خود بگیرند.

امروز ما چون دارای حس قناعت می‌باشیم، چون بیشتر به اصول «زیردست نوازی» اعتقاد داریم تا به اصول ترقی مملکت، این است که دیده می‌شود از بودجة صحیه و سایر اصلاحات بلدی مجبور می‌شویم برداریم و صرفه جویی‌های حاصله  از این راه را صرف ساختمان و تکمیل نواقص ساختمانی شهر خویش نماییم.

یا این که به داشتن یک کتاب‌خانة ناقص قناعت نموده و از تهیة یک محل آبرومند و یک عدة کتاب سودمند و فراهم کردن یک سلسله وسایل شرافتمندانه تری دریغ، و راضی شویم موسسه‌ای که باید محط انظار بیگانگان وارد به این شهر باشد، در یک بیغوله و بلکه یک سوراخی تشکیل و با یک صورت حقیری اداره شود که به راستی نداشتن آن به مراتب بر داشتن آن مزیت دارد!

یا اگر یک صد نفر خارجی دفعتاً در این شهر وارد شوند، ما هنوز دارای میهمان‌خانة آبرومندی نباشیم که بتوانیم آن‌ها را در آنجا سکنی داده، وسایل آسایش و در نتیجه حسن شهرت و آبروی شهر خودمان را فراهم سازیم. یا این که دارالمساکین آبرومندی تهیه و این گدایان یا عجزة بدبخت را در آنجا جمع و از شغل تکدی باز داشته و آن‌ها را به کار انجام بعضی صنایع مفیده وادارند.

یا این که مجبور نشویم برای خیابان سازی از صرف یک مبلغ مختصر پنج هزار تومانی در راه تربیت بدنی این مردم مضایقه کرده و از انجام یک چنین وظیفة بزرگی، که حقاً حکم حیات را برای یک تودة مرده دارد، دریغ کنیم.

یا این که زنان حامله و فقیر و بینوای خود را در موقع وضع حمل بازیچة جهالت کاری‌های یک عده قابلة دیمی‌نماییم که بوی انصاف و مروت به مشامشان نرسیده و همه روزه در این شهر صدها از اطفال معصوم نوزاد ما را به وادی فنا سوق می‌دهند. و آن وقت ما از عهدة ساختمان یک زایشگاه و نگاهدرای آن بر نیاییم.

این‌ها و هزاران دردهای بی درمان دیگر هست که احتیاجات بلدی ما را تشکیل می‌دهند و ما با کمال تأسف وجود آن‌ها را احساس نموده، ولی به نام این که تحمیلی به ضعفا نشود، این همه احتیاجات را حس و از آن‌ها نادیده می‌گذریم.

در صورتی که حکم عقل و انصاف، وجدان ومروت همین است که تحمیل عوارض، ولو به یک تودة فقیر، اما از روی خبرت و بصیرت و با ملاحظة اطراف کار، به مراتب بهتر از این است که مردم را در بودتة یک چنین فقدان وسیله‌هایی گداخته و به خیال یک زیان اندک، سود بزرگی را از دست بدهیم.

روزنامه اخگر انتظار دارد که نمایندگان محترم انجمن بلدی با مساعدت پیشکار محترم مالیه و رئیس محترم بلدیه، دامن شهامت و شجاعت را بر کمر همت بسته و با یک کوشش مردانه سعی کنند که قلم عایدات بلدی را خیلی بیش از آن چه که هست، یکی از راه ازدیاد عوارض و دیگری از طریق حسن جریان وصول عایدات، بالا برده و هر یک از این امراض ناگوار را با دوای پول علاج نمایند.

شما اگر امروز از یک نفر پاره دوز صد دینار اضافه بگیرید، ولی فردا در ‌مریض‌خانة بلدی صد ریال خرج معالجة امراض او و افراد خانواد‌ه‌اش نمایید، کدام یک بهتر است؟ 

روزنامه اخگر، سال هفتم، ‌ش1022، 16 اسفند 1313.

  
نویسنده : عبدالمهدی رجائی ; ساعت ۸:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/٤/٤